Κυριακή, 28 Αυγούστου 2016

Κουίζ για κουρασμένους


Βρες την αλληγορία,
το αγαπημένο παιχνίδι των ατάλαντων του αιώνα μας,
το παίζω δια της αφόδευσης.
Αδενοκοπανήματα,
ασχολίες για αργόσχολους,
γλωσσοδέτες για αλλόγλωσους
ο ελεύθερος μου χρόνος.
Χρωματίζω τις βραδιές μου
μα καταλήγω να βλέπω φάτσες
περίεργες και διάφανες
τρυπούν φλέβες με τσιγαρόχαρτα
και διαλαλούν την αναπηρία της απελευθέρωσης.
Τους φωτογραφίζω ξετρεμουλιασμένος,
ζωγραφίζω με ψαλίδι χαμόγελα πλατιά
στα λεπτά μου ακροδάχτυλα.
Εκστομίζω από κει παραληρήματα
διαταγές για απαίδευτους προλετάριους
και τους σώζω από τους εναλλακτικούς προστάτες.
Καλησπέρα, κύριοι, κυρίες, αγαπητά παιδιά,
σας χαρίζω το (εναλλακτικό) πτώμα μου
το σκέφτηκα καλά
μην του μάθετε το αλφάβητο σας,
κάψτε το να φύγουν τα μικρόβια
σκορπίστε το ξαναγεννώντας το
για να γνωρίσω τους καλύτερους μου φίλους.

Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2016

χίλιοι φίλοι δίχως χείλη


Κρύβω κάτω από το χείλος μου μια φαγούρα
ενοχλητική σα μύγα, εκκωφαντική σα λεωφόρο
μα έχω άπλετο χώρο για μουσαφίρηδες.
Δεν ξύνομαι, από ευγένεια
κόβω τα νύχια μου βαθιά με νυχοκόπτη
μήπως γλιτώσω από την  αλαφρομυαλιά
έπειτα χτυπώ παλμικά το σαγόνι
και περιστρέφω το χείλος μου υπομονετικά.

Κρύβω κάτω από το χείλος μου ένα ξυράφι
και παίρνω τις τελευταίες τρίχες
τα υπολείμματα της εκλιπούσας γενειάδας
αφήνω τη φαγούρα να ξεπαγιάσει
περιμένω να ξεκουμπιστεί
καλόκατσε όμως και δε φεύγει
σα να γυρεύει αφορμή, κάτι αιχμηρό να δει.

Κρύβω κάτω από το χείλος μου ένα λεπίδι
που μοιάζει να μη μ’ αγαπά
το ακονίζω με φροντίδα
και το ρίχνω στη δουλειά

Κρύβω το χείλος μου στο συρτάρι
δε μιλάω πια
δε φιλάω πια
γελάω μόνιμα και ιδιαίτερα
αλλά προπάντων δεν ξύνομαι.   

Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2016

η αντιβίγκαν κουλτούρα περνάει από την τουαλέτα σου


Ήθελα η προβοκάτσια μου ν' αγιάσει
κι είπα να μην την κάνω ποίημα
γιατί αρκεί του αλόγου η τρίχα
ένας ξυλοκόπος
ένας οργανοποιός...
Ουφ, τι διαμεσολάβηση.
Ήθελα η προβοκάτσια μου ν' αγιάσει
αλλά έφαγα το χοίρο
κι έγραψα ένα ποίημα
με ξεκάθαρη αφορμή
τις διατροφικές μου επιλογές
τον κρυφό μου πόθο για την παράδοση
και τη χρόνια δυσκοιλιότητα μου.
Δώστε μου δέκα λεπτά,
σας έδωσα τρεις μέρες...

Κι η προβοκάτσια μου θνητή.

Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2015

Αναμονή pt.8

τέλος                                                                                 στον Ε.Μ.

Η σιγουριά είναι μητέρα της απελπισίας
γι' αυτό κάτι περίεργοι τύποι φοβούνται τη γαλήνη,
ένα χαλασμένο κινητό
και η κυριαρχία των οθονών αφής,
αφήνουν ένα αίσθημα ανεκπλήρωτης νευρικότητας
σαστίζει με τα ελαφριά τσιγάρα
αράζει με τα ανάλαφρα φιλτράκια
κι αν περιμένει, είναι ίσα, ίσα για ένα τέταρτο.
Ρωτά από δω κι από κει συνετά
ενώ ατενίζει την απόκριση.
Ύστερα αποφασίζει πως η τελευταία του σφαγή θα γραφτεί,
σα φτύσμα στην ερωτική τους υπερπληρότητα.
Ήττα και φιλάκια,
εκούσια χαμόγελα,
αλέ ρετούρ κείμενα φάλτσα.
Λίγη σάλτσα και καταμέτρηση.
Πρώτη μέρα, όλα καλά το χει
Δεύτερη μέρα, έχει τις δυσκολίες της, μα το χει,
Τρίτη και φαρμακόγλωσση, η ιστορία γράφεται σκάρτα.
Το πρόβλημα, στη συγγραφή,
είναι η βαθιά ενσωματωμένη ματαιότητα
που σαν αιτιότητα
αναλαμβάνει να πλήξει την ποιότητα
του προσεχτικά σχεδιασμένου πόθου.
Προωθούν την απομόνωση όλες οι προσπάθειες
για περιεργασία άλλων σωμάτων.
Και αυτή είναι κάτι σαν καλοπληρωμένη μισθωτή εργασία.

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2015

Αναμονή pt.7




















Χρίτσι χρίτσι στο αυτί
μια μπερδεμένη προσμονή,
ένα σενάριο γιαλαντζί
και μία καβατζωτική.
Η τύχη τους είναι κουφή,
κείτονται σπαράζοντας βουβοί
με λοβούς κατακόκκινους (και γκρι)
αχ γιατί ρε συ, γιατίιιιιιιιιιιιιιιιι;
Ήταν μια μέρα μια ιδέα
μα η παντέρμη νεολαία
κοιματ’ όμορφα κι ωραία
κι έχει αφήσει την υπόσχεση
σε τέλεια απόσταση απ’ του κουφού την πόρτα.
Εκεί μένει κι ο μπάμπας σου
έτσι τράβα ρώτα, βιάσου,
με θλιμμένη τη χαρά σου
πόσα αυγά φτιάχνουν καλή ομελέτα.
Βάλε φέτα πιες τα κι έλα
φώναξε με την ουρά στα σκέλια
πως η ατμόσφαιρα που θέλαμ’ είναι τρέλα
αλλά τι νίλα!
 βρώμαγε τηγανίλα!

Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2015

από το μίσος έμεινα μισός κι απ' την αγάπη νηστικός

                                                        μα να 'μαι που ξανάσκασα χοντρούλης και γλυκός


Ο πιο βαθύς καημός τους είναι ο φόβος τους να κοιτάξουν τον καθρέφτη
εγώ κατά βάθος τους λυπάμαι,
παρ’ ότι δεν ξέρουν να χειρίζονται την τεχνολογία
χρησιμοποιούν υπερσύγχρονα και ασαφή κάτοπτρα κακής ποιότητας
η προαγωγή της κουλτούρας τους είναι μέσα στην κουλτούρα τους,
μην το φωνάζετε όμως, έχουν πρόβλημα με τη λέξη
μα και με τις λέξεις
ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΑΜΗΜΕΝΕΣ ΛΕΞΕΙΣ.

Η πιο παρανοϊκή τσαχπινιά του θεάματος είναι η ύπαρξη του
πέρα από το εμπόρευμα
,και γι’ αυτό πρέπει να ευχαριστίσουμε τους ηλίθιους
– ΜΕ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥΣ ΟΡΟΥΣ-,
που αντί να στρώσουν τον κώλο τους να βγάλουν κάνα φράγκο την ψάχνουν εναλλακτικά
ΝΑ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΟΥΝ ΤΟ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΘΕΑΜΑ.

Η δημιουργία μιας περσόνας είναι μια επίπονη και ενδιαφέρουσα διαδικασία
αν μη τι άλλο, θέλει κόπο να χτίσεις τον εαυτό σου πέρα από το σώμα σου
και το μόνο που σε εμποδίζει να αντιγράψεις τον εαυτό σου είναι οι γνώσεις ρομποτικής.
ΜΑ ΕΙΣΑΙ ΕΝΑ ΓΑΜΗΜΕΝΟ CYBORG,
ακόμα κι αν αισθητικά δεν το προσεγγίζεις καν.
υποσημείωση: οι παραπάνω γραμμές δεν έχουν σχέση με cyborgφοβία.

Η ποίηση ανά καιρούς είναι ένα φωτοτυπικό μηχάνημα,
ΕΝΑ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΦΩΤΟΤΥΠΙΚΟ ΜΗΧΑΝΗΜΑ
λειτουργεί κάπως παράδοξα
και εκτυπώνει αντίγραφα δύο – τριών σελιδών τα οποία συρράπτει
ο εξωτερικός παράγοντας.
ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΑ ΑΝΤΙΓΡΑΦΑ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΩΝ. Αυτό.

Κοιτάω τη μάπα μου στον καθρέπτη όταν βαριέμαι
στρίβω το μουστάκι μου αντί να στρίβω τη μουστάκα μου
βάζω κολόνια για να μη βρωμάω και για να μην είμαι εναλλακτικός
ΚΑΙ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΥΣ ΓΑΜΗΜΕΝΟΥΣ ΠΟΥΡΟΥΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΗΘΙΚΗΣ
κρύοι και ανέραστοι, εράστες ζεστών αγκαλιών γιατί έτσι
το λερωμένο βρακί τους και απόψε είναι ένα λερωμένο βρακί
αλλά χεστήκαμε για τις εκλογικεύσεις της μιζέριας των απλύτων τους.

Τα σκατά που γλύφουμε είναι νόστιμα, αυτό είναι δεδομένο
βαράμε προσοχή σε καλέσματα ή τα δημιουργούμε
το βράδυ στο σπίτι μας ή στις ρακές γκρινιάζουμε με στυλ
κάποιοι τα γράφουμε και βγάζουμε χαρτζιλίκι για να γκρινιάξουμε κι άλλο
ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΧΑΡΤΖΙΛΙΚΙ ΜΙΖΕΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣΤΕ ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΜΙΖΕΡΟΙ
χαιρόμαστε όμως που από τη μία χαίρουμε μιας κάποιας εκτίμησης
και από την άλλη γκρινιάζουμε από τη σκοπιά της μη αποδοχής μας.
«Χεστήκαμε για την πάρτη σας κύριοι ελάτε να βρούμε τον καλύτερο τρόπο για να μην κάνουμε επανάσταση»

 Η δημιουργία είναι κάτι καλό αλλά το καλό και το κακό δεν υπάρχουν
ΒΑΣΙΚΑ ΑΛΛΗΛΟΣΥΝΤΗΡΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΓΑΜΗΜΕΝΑ
έτσι κι εγώ συντηρούμαι από το φόβο της δημιουργίας μου
ή καλύτερα από το φόβου του τι έχω δημιουργήσει
αυτό μ’ επανεκκινεί όταν σνομπάρω τη γραφή
πιάνω ένα το τετράδιο που κρατεί από τα πρώτα μου γραπτά
και κοιτάω τη βάση του τερατουργήματος.

Το πρόβλημα με τους χαζοχαρούμενους δεν είναι η ύπαρξη τους
το πρόβλημα είναι η κλασσική διπολικότητα των συνθηκών
ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΤΟΥΣ ΓΑΜΗΜΕΝΟΥΣ ΧΑΖΟΘΛΙΜΕΝΟΥΣ
στο ψεύτικο δίπολο που δημιουργείται
πάνω στην αδυναμία νοηματοδότησης της ζωής
οφείλουμε ξεκάθαρα να επιλέξουμε τους χαζοχαρούμενους
εγώ έκανα την επιλογή μου καιρό τώρα
και άμα με ρωτήσουν γιατί είμαι μαλάκας θα τους πω:

Από το μίσος έμεινα μισός
κι απ’ την αγάπη νηστικός
μα να ‘μια που ξανάσκασα χοντρούλης και γλυκός.

Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2015

Αναμονή pt.6


Ένα χαζό μωρό είναι πλεονασμός
Δύο χαζά μωρά είναι άχου τα.
Δύο τύποι έξω από το γκαράζ σου
περιμένουν τον τρίτο να την τινάξει
ή εσένα να τα τινάξεις
στο γκαραζ σου
μ’ αναμένο αμάξι
μη γελάς ρε άχρηστε αυτοί δεν έχουν αμάξι
γεμίσαμε πιλοτές κι έχετε γαμηθεί να πέφτετε από μπαλκόνια,
μετά τα ψώνια.
Ή φεύγεις γεμάτος ή ζεις τη μιζέρια σου
αλλά να χαίρεσαι και να χαζογελάς
που σα κοτέτσι βρωμάει το μικρό γκαράζ
μια πινελιά ζωντάνιας στη ζεστή σου πτωμαΐνη,
μια λιμνούλα αξιοπρέπειας στη χαμένη σεροτονίνη
αχ αυτά τα κτήνη!

Ένα πτώμα στο γκαράζ είναι αμερικανιά
Δύο πτώματα στο γκαράζ είναι τα ίδια σκατά
Δυο τύποι έξω από το γκαράζ ακούνε τον τρίτο να λέει
«πάμε αλλού για κατούρημα»